Wybór hodowcy to jedna z najważniejszych decyzji, jakie przyszły właściciel basenji podejmie — i jedna z tych, które najłatwiej zbagatelizować w emocjach towarzyszących poszukiwaniu szczeniaka. Zdjęcia małych, rdzawobrązowych pyszczków z zakręconymi ogonkami robią swoje, i niejednemu kupującemu skracają drogę od pierwszego kontaktu do wpłaty zaliczki do kilku dni. To błąd, który może kosztować lata trudów.

Dobry hodowca nie sprzedaje szczeniaka każdemu, kto zadzwoni. Pyta o warunki mieszkaniowe, tryb życia, doświadczenie z psami, motywację do wyboru właśnie tej rasy. Zaproponuje spotkanie z rodzicami szczeniaka — najlepiej z obojgiem, a przynajmniej z matką — i pokaże warunki, w których dorastał miot. Bez wahania udostępni dokumentację zdrowotną rodziców: wyniki badań genetycznych, aktualne badania weterynaryjne oraz rodowody. Będzie dostępny po sprzedaży, nie tylko przed nią. Kontakt z hodowcą po zakupie to nie oznaka słabości właściciela — to element systemu wsparcia, który w pierwszych, najtrudniejszych miesiącach może okazać się bezcenny.

Obserwacja zachowania szczeniaka w miocie daje pewne wskazówki co do jego temperamentu. Osobnik dominujący w grupie — ten, który jako pierwszy dobiera się do miski, przepycha rodzeństwo i głośno protestuje, gdy coś mu nie odpowiada — może być psem energicznym i pewnym siebie. Warto uważnie przyglądać się szczeniętom podczas wizyty u hodowcy lub obserwując miot na zdjęciach i filmach, które hodowca udostępnia, żeby lepiej poznać konkretnego psa. Hodowca, który obserwował miot od urodzenia, ma w tej kwestii znacznie więcej informacji niż kupujący podczas jednorazowego spotkania — i warto z tej wiedzy skorzystać.

Warto też zapamiętać jedną praktyczną zasadę: szczenię basenji powinno trafić do nowego domu nie wcześniej niż w wieku ośmiu tygodni, a najlepiej między ósmym a dwunastym. Zbyt wczesne odebranie od matki i rodzeństwa odbija się na umiejętnościach społecznych psa — i jest to dług, który właściciel będzie spłacał przez lata.