Basenji to rasa, w której rozpiętość temperamentów między poszczególnymi osobnikami jest wyjątkowo duża. Jeden pies będzie stosunkowo towarzyski, akceptował obcych ludzi z rezerwą, ale bez agresji, i po kilku tygodniach w nowym domu ułoży się w przewidywalny rytm. Inny — i to nie jest wcale rzadkość — wybierze sobie dosłownie kilka osób w życiu i będzie traktował cały świat poza nimi jako irrelewantny lub potencjalnie wrogi. Te preferencje kształtują się wcześnie i mają tendencję do utrwalania się wraz z wiekiem.

Hierarchia w domu ma dla basenji znaczenie realne i praktyczne. Pies, który nie widzi wyraźnej struktury, nie pozostaje w próżni — sam ją tworzy, stawiając siebie na szczycie. Nie jest to agresja ani złośliwość; to racjonalna odpowiedź na brak przywództwa. Właściciel, który chce mieć psa ułożonego, musi być w tej relacji stroną aktywną — wyznaczać granice, egzekwować zasady i robić to konsekwentnie, zanim pies zdąży wypracować własne.

Nie można przewidzieć z góry, jakim psem okaże się konkretny basenji. Można obserwować, słuchać i dostosowywać swoje oczekiwania do tego, co pies pokazuje — a nie do wyobrażeń zbudowanych na zdjęciach w internecie. Właściciel, który akceptuje basenji takim, jakim jest, a nie jakim chciałby, żeby był, ma szansę na relację wyjątkową. Ten, który próbuje zmienić naturę psa siłą lub ignoruje jego wyraźne sygnały, będzie frustrował się przez lata — i pies będzie frustrował się razem z nim.