Basenji uczy się bardzo szybko — i to jest część problemu. Nie chodzi o to, że rasa nie rozumie poleceń. Chodzi o to, że basenji rozumie je doskonale, a następnie samodzielnie ocenia, czy warto je wykonać. Ta subtelna, ale fundamentalna różnica jest tym, czego wielu właścicieli nie przewiduje, zanim pies trafi do domu. I czego nie zmieni żadne szkolenie, jeśli właściciel nie zrozumie jej wcześniej.

Basenji nie jest psem, który pracuje dla pracy. Pracuje dla wartości — konkretnej, odczuwalnej nagrody, która w danym momencie jest dla niego wystarczającym powodem do współpracy. Przymus nie działa. Nuda nie działa. Powtarzanie tych samych ćwiczeń w nieskończoność, bez sensu i kontekstu, nie działa. Co działa: czas, relacja, aktywność angażująca zarówno ciało, jak i głowę psa, oraz właściciel, który rozumie, że każda sesja treningowa to negocjacja, nie rozkaz.

Szkolenia posłuszeństwa mają sens i są właścicielowi potrzebne — ale jako narzędzie, nie jako cel sam w sobie. Doświadczeni właściciele podkreślają, że celem szkolenia basenji nie jest stworzenie psa, który wykona każde polecenie na każde skinienie. Jest nim zbudowanie kanału komunikacji i wypracowanie minimalnego zestawu zachowań, które pozwalają bezpiecznie funkcjonować w środowisku miejskim. Basenji nigdy nie będzie owczarkiem i ta informacja jest wprost zapisana w statusie rasy FCI.

Basenji bardzo dobrze odnajduje się w sportach kynologicznych — lure coursing, nosework, agility — te aktywności odpowiadają jego naturalnemu repertuarowi zachowań. Bieganie, węszenie, rozwiązywanie problemów w ruchu — to język, który basenji zna od urodzenia. Właściciel, który to odkryje, zyskuje narzędzie do budowania relacji znacznie skuteczniejsze niż jakakolwiek sesja przy nodze na smyczy.