Kończyny prowadzone są prosto do przodu, a krok — szybki, długi i zamaszysty kłus — sprawia wrażenie niemal niewymagającego wysiłku. To właśnie ów niestrudzony, płynny i ekonomiczny ruch jest najlepszym dowodem prawidłowej budowy całego aparatu ruchowego. Basenji porusza się z naturalną gracją i lekkością, które przywodzą na myśl ruchy drapieżnika przemierzającego afrykańską sawannę — pewnego, zwinnego i niezmordowanego.

Oceniając ruch z boku, należy sprawdzić cztery rzeczy: czy linia górna pozostaje pozioma przez cały czas (nie faluje), czy kończyna przednia tworzy jedną czystą linię od łopatki przez całą nogę aż do podłoża, czy kończyny przednie i tylne nie przeszkadzają sobie nawzajem pod tułowiem oraz czy kończyny tylne pracują w pełnym zakresie, symetrycznie z przednimi.

Najczęstsze błędy widoczne w ruchu to zbyt wysoki zad, który powoduje, że kończyny krzyżują się pod tułowiem, oraz nadmierne unoszenie przednich nóg — będące kompensacją zbyt silnego napędu tylnego. Oba błędy wynikają bezpośrednio z nieprawidłowej budowy. Prawidłowo zbudowany basenji porusza się bez wysiłku — każdy krok jest długi, płynny i ekonomiczny.

Z przodu i z tyłu obowiązuje jedna zasada — każda kończyna porusza się w czystej, nieprzerwanej linii od stawu do łapy. Im szybszy kłus, tym bardziej kończyny zbiegają się ku osi ciała — jest to zjawisko prawidłowe. Z przodu warto zwrócić uwagę na to, czy łokcie nie odchylają się na zewnątrz, czy nogi nie zawijają się ani nie rozchodzą oraz czy pęciny utrzymują czystą linię. Z tyłu obserwujemy stawy skokowe — nie mogą odchylać się ani do wewnątrz, ani na zewnątrz, a przy pełnym wyproście tylnej nogi powinny być widoczne opuszki łap, co świadczy o prawidłowym zasięgu i kątowaniu. Wszelkie odchylenia boczne, krzyżowanie kończyn, asymetria i nierównomierna praca stawów są wadami wynikającymi z nieprawidłowej budowy.