Przepuklina pępkowa

Niewielkie przepukliny pępkowe są u basenji stosunkowo częstym zjawiskiem i najczęściej mają charakter wrodzony. U młodych szczeniąt mogą początkowo być niewidoczne, a uwypuklenie w okolicy pępka pojawia się dopiero wraz ze wzrostem aktywności i obciążenia powłok brzusznych. Typowa przepuklina pępkowa ma postać miękkiego, okrągłego uwypuklenia w okolicy pępka. Po delikatnym odprowadzeniu jej zawartości do jamy brzusznej, może się chwilowo zmniejszać lub znikać. U części osobników pierścień pępkowy zamyka się stopniowo jeszcze przez kilka pierwszych miesięcy życia — niekiedy do około szóstego miesiąca życia lub dłużej — dlatego niewielkie przepukliny mogą z czasem samoistnie wchłaniać.

Małe przepukliny zawierające wyłącznie tkankę tłuszczową zwykle nie mają znaczenia klinicznego i nie wymagają leczenia chirurgicznego. Twardsze uwypuklenie może świadczyć o uwięźnięciu tkanki tłuszczowej poza jamą brzuszną. Znacznie rzadziej przepuklina może obejmować fragment jelita, co wiąże się z ryzykiem jego uwięźnięcia oraz niedrożności i może wymagać interwencji chirurgicznej.

Decyzja o usunięciu przepukliny pępkowej podejmowana jest indywidualnie, po konsultacji z weterynarzem, zależnie od wielkości przepukliny i ryzyka powikłań. Jeśli zabieg jest konieczny, często wykonuje się go przy okazji innych procedur chirurgicznych, np. kastracji lub sterylizacji.

W środowisku hodowców oraz w przekazach dotyczących rodzimych psów z rejonu Konga spotyka się informacje, że niewielkie uwypuklenie w okolicy pępka było dawniej uznawane przez lokalną ludność za cechę typową dla basenji i sposób odróżniania psów rodzimych od mieszańców. Informacje te mają jednak charakter historyczno-etnograficzny i nie stanowią kryterium oceny współczesnych psów.