W domu, w którym żyją koty, gryzonie, ptaki lub inne małe zwierzęta, pojawia się pytanie o bezpieczeństwo i możliwość koegzystencji — i odpowiedź jest zawsze zniuansowana.

Koty dorastające razem z basenji od szczeniaka mają największe szanse na wypracowanie modus vivendi opartego na wzajemnym respekcie, a nierzadko nawet na przyjaźni. Koty, które pojawiają się w domu później — szczególnie te, które uciekają lub poruszają się nerwowo — mogą być traktowane jako potencjalny łup. Kluczowe jest zachowanie kota: basenji reaguje przede wszystkim na ruch. Kot, który stoi spokojnie i patrzy psu w oczy, jest dla basenji zupełnie innym bodźcem niż kot, który ucieka w panice przez salon.

Gryzonie i ptaki są w zasadzie trwale zagrożone w obecności basenji — ich ruch, zapach i dźwięki aktywują instynkt łowiecki w sposób, którego żadne szkolenie nie jest w stanie całkowicie stłumić. Właściciele, którzy utrzymują basenji razem z królikami, świnkami morskimi czy papugami, robią to wyłącznie przy zachowaniu ścisłej separacji fizycznej — zamknięte pomieszczenia, solidne klatki, zero możliwości kontaktu bez nadzoru. Nawet chwila nieuwagi może zakończyć się tragicznie.

Decyzja o wielogatunkowym domu z basenji powinna być oparta na wczesnej i świadomej socjalizacji, a nie na optymizmie. Nie każdy basenji zaakceptuje każdego kota — i nie ma metody, która to zagwarantuje. Właściciel, który wprowadza do domu nowe zwierzę, musi być przygotowany na to, że integracja może nie przynieść oczekiwanych rezultatów — i mieć plan awaryjny na taką ewentualność.