Relacja basenji z najmłodszymi członkami rodziny opiera się na kruchym fundamencie wzajemnego szacunku do przestrzeni. Basenji nie jest typem "psa-niani" – to zwierzę o silnym poczuciu zasobowości, które potrafi dobitnie (warknięciem lub uszczypnięciem) zakomunikować dziecku, że jego sen lub posiłek są święte. Najbezpieczniejszy model koegzystencji zakłada stworzenie psu nienaruszalnego azylu, np. w postaci klatki kennelowej lub odgrodzonej strefy, do której dziecko nie ma wstępu. Właściciele podkreślają, że dopóki dziecko nie osiągnie wieku pozwalającego na zrozumienie psiej mowy ciała, każda interakcja musi odbywać się pod ścisłym nadzorem, by uniknąć incydentów wynikających z naturalnej dla tej rasy asertywności i niskiego progu tolerancji na niedelikatność. Relacja basenji z dziećmi zależy w dużej mierze od wieku dziecka, temperamentu konkretnego psa i od tego, jak dorośli zarządzają tą relacją na co dzień. Basenji potrafią być cierpliwe, przywiązane i delikatne wobec dzieci, z którymi dorastają — ale nigdy nie należy zakładać, że tak będzie automatycznie, i nigdy nie należy tej relacji pozostawiać samej sobie.

Basenji są rasą wyjątkowo wrażliwą na bodźce. Reagują intensywnie na nagłe ruchy, hałas i naruszenie własnej przestrzeni. Małe dzieci robią dokładnie to wszystko naraz — i robią to bez złych intencji, bo po prostu nie rozumieją psich sygnałów. Pies, który kilkakrotnie wysłał czytelne komunikaty o dyskomforcie i nie został wysłuchany, może zareagować ostrzej — nie dlatego, że jest agresywny, lecz dlatego, że wyczerpał swój repertuar łagodniejszych sygnałów.

Kluczowe jest zapewnienie psu miejsca, do którego może się wycofać, gdy bodźców jest za dużo — i bezwzględne egzekwowanie zasady, że nikt mu tam nie przeszkadza. Dotyczy to szczególnie dzieci, ale też wszystkich domowników. Pies, który ma pewne miejsce, jest psem bezpieczniejszym — bo nie musi go bronić w innych okolicznościach. Równie ważne jest uczenie dzieci czytania psich sygnałów: odwracanie głowy, ziewanie, lizanie nosa, sztywnienie ciała — to wszystko komunikaty, które poprzedzają poważniejszą reakcję i które dorosły powinien umieć rozpoznać.

Basenji nigdy nie powinien być zostawiony z małym dzieckiem bez nadzoru dorosłego, niezależnie od tego, jak dobrze układa się ich relacja na co dzień. To zasada, która obowiązuje bez wyjątków — nie jako wyraz braku zaufania do psa, lecz jako elementarna odpowiedzialność za bezpieczeństwo obu stron.