Basenji nie szczeka. To zdanie jest powtarzane tak często i z takim przekonaniem, że dla wielu przyszłych właścicieli staje się argumentem rozstrzygającym — szczególnie tych mieszkających w blokach, z cienkimi ścianami i sąsiadami pracującymi na nocne zmiany. I jest ono prawdziwe. Tylko że niekompletne.

Basenji nie szczeka, bo specyficzna budowa krtani uniemożliwia mu wydawanie dźwięków typowych dla psów. Wydaje inne. Właściciele opisują je różnie — jodłowanie, zawodzenie, pisk, coś między krzykiem a wyciem — i niemal wszyscy dodają, że pierwsze doświadczenie z tym dźwiękiem było zaskakujące. Część mówi wprost: kiedy basenji woła z pełnym zaangażowaniem, jest to jeden z głośniejszych dźwięków, jakie słyszeli od psa. Ci, którzy znają temat od podszewki, opisują go krótko: jak obdzieranie ze skóry. Nie jest to metafora zachęcająca do spokoju.

Na co dzień, w ustabilizowanym rytmie życia, basenji bywa zaskakująco cichy. Obserwuje, monitoruje, komentuje — ale nie bez powodu. Problem pojawia się w sytuacjach stresowych, a dla basenji sytuacją stresową jest przede wszystkim samotność. Pies, który nie przeszedł systematycznego treningu zostawania sam, potrafi wyć, piszczeć i zawodzić przez długi czas — bez złośliwości, ale też bez żadnych zahamowań. W zabudowie wielorodzinnej jest to informacja, którą sąsiedzi odbierają bardzo bezpośrednio, niezależnie od grubości ścian.

Warto być w tej kwestii szczerym z sąsiadami, szczególnie na początku, gdy pies jest nowy i trening jeszcze trwa. Uprzedzenie, że pies może przez jakiś czas dawać o sobie znać i że właściciel aktywnie nad tym pracuje, jest znacznie lepszą strategią niż czekanie na eskalację. Sąsiad, który wie, że problem jest dostrzegany i adresowany, reaguje inaczej niż ten, który czuje się ignorowany.

Dla osób rozważających basenji w bloku — warto to wiedzieć zawczasu, nie po pierwszym tygodniu z psem. Niebarkowość to zaleta realna i istotna. Ale nie jest równoznaczna z ciszą.